dIARY

بيوگرافی

2011-10-03T22:08:00.000+03:30

آوازهای ويتناماذان پدر بوددر گوش ماو کنيه مان "حيرانی" شد.ما آب می خورديم و مين ها رشد می کردند و سرنوشت زمين راخدابا دست های آتل بستهپشت کتابش نوشته بود. پياله پياله نفت می نوشيديمبه سلامتی مصدقمستفشنگ ها رادر خشاب می کرديمو لقمه ی نشناليزم رادر دهان دنيا می چپانديم.و اين يعنی طعم گس بوسه ایکه پشت ديوار برلينپير شدو ندانست آزادیدر مشت های گره خوردهديگر نفس نمی کشد. موچينزنجيره ی سيگارو دختری که

2011-09-03T00:00:00.000+04:30

بهار که می آمد می دانستمصدای پای توستکه نزديک می شود يک، دو، سه چرخ يک، دو، سه چرخ اين والس نو باوهدارد جوانی من راچرخ می زند- دَوَران جنگ و جنون را - بياتا انتهای ديوانگیراهی نيست.شهرهمين کنارميان آژير زرد و قرمزکفنِ کافور پوشيده.بيابا همين شماره هابا سه گامبه راهی می رسيمکه ديرزمانی ستدور

2011-08-19T01:18:00.001+04:30

می خواهم آن قدردر تو راه بروم که تمام جاده ها از من بگذردتمام خواب هاو همه ی درياهای دير. انديشه ی محال را دوست دارمو تو راکه با اين موی آشفتهحکايت مجنونیدر حقيقتی محال.

درياهای تو

2011-07-31T21:54:00.002+04:30

هر کلمه راتو معنی می کنیو تمام لغات "آب" می شوندو خانه ی من درياهای تو

از مجموعه ی عاشقانه ها

2011-05-18T16:13:00.001+04:30

دوست ات دارمو پايآن ماجراپرنده ای پارچه اي ستکه در آينهگم می کند خود راو در خواببه کوچ زمستانی می رود. پروانه9 ارديبهشت 1390

لطفا به اين جا هم سر بزنيد

2011-03-25T23:50:00.000+04:30

http://parvanehsattari.blogfa.com

2011-01-05T01:15:00.000+03:30

و کلماتيکی يکی در دستان من آب می شوند. کجايی عيسیاعجاز نيست حقيقت تلخی ستکه با آن کنار آمده ام. پروانه13 دی 1389

آسايشگاه

2010-11-15T00:19:00.006+03:30

و شهر منآواز دخترکی غمگين که دل به کلاغ ها دادهپابرهنه راه می رودو سر به هواجملاتی می گويد که عاقبتی ندارد. زير بمب های پرنده ای می خوابدکه تا ابد مرده پرواز می کندو نمی داند زندگی فقط بالارفتن نيست. اوج ها را دوست دارمافق کج و شهری که سرطانپستان هايش را از او گرفتهآن بارانی خستهکه لَک لَکِ باران با او خوابيدهو آن پرنده که هزار هزار بار نپريده. يآدت باشدقرص ها را به ترتيب رنگ بياوریحوله و

در ستايش تو

2010-11-06T01:31:00.001+03:30

و آسمان کوتاه تر از آن بودکه به استواری زمين بخندد که نه پستانی دارد سبز از خودرويی سرگردان نه اضطرابی که فرزندش دريا باشد آسمان فقط دور بود با تک ستاره ای که راز روز و شب را نمی دانست و ما در پستوی بی آتش روی ديوارهای لاسکو جاودانگی می کاشتيم و نمی دانستيم آن که شب ها ملافه ی آسمان را روی آبادی پهن می کند دستان بی تاب زمين است پروانه 3 آبان 1389

شعری از شمس لنگرودی از کتاب صبح آفتابی تان بخير گرگ برفی

2010-10-17T00:10:00.008+03:30

کاش غم و غصه هم قیمت داشت مجّانی است .همه می‌خورند کاش روی دهان‌مان کنتوری نصب می‌شد و جریمة غصه‌ها را .به حساب آنان می‌ریختیم غصه نخوریم مردم سیاستمدارها هم روزی بزرگ می‌شوند به مدرسه می‌روند و دنیا مثل گل مصنوعی قشنگ می‌شود .هر چیز مجانی که ارزش خوردن ندارد

2010-10-09T00:40:00.002+03:30

ـ گواهی ِ منبر آن آتشی که از نوک انگشتان خواب ديده ام بالا گرفت !ـ باطل اين جا شهر تمام شدن است و تو دزدکی خواب مرا نفس می کشی و من تظاهر می کنم به شمردن گل های قرمز شالم که حالا دارند آهسته خواب می روند (.و شايد فراموش می شوند) انگار تقدير يکی از روياهای آغازين زمين بود که اين تن ِ چندپاره در اين خاک بخوابد کنار پنجره ای که .به آن جا باز می شود

2010-09-11T16:06:00.000+04:30