به کلمات سوگند

که ما

در کلام زاده می شويم

می ميريم...

به آن آشيان ِ بی آشيان

که وطن

همان بی وطنی ست...

سفر

مرا

به سرزمين های دور ببر

به اقيانوسی پير

تشنه

مشتاق...

مرا ببر

به صحرايی حيران

دردمند...

به جهانی و جانی

به اميدهايی

از جنس آب

به ساحلی که

مقصدش درياست

به آرامشی که

مادر

صد توفان است...

 1392

پروانه

شعرهايی در شهرگان

شعرهايی در شهرگان

شعرهايی در سه پنج

شعرهايی در نشريه ی الکترونيکی سه پنج

شعر هايی در نشريه ی ادبيات حاضر ايران؛ رندان



شعر هايی در نشريه ی ادبيات حاضر ايران؛
 رندان

تمام شعر ها

کلامی است

که ناتوانم

از گفتن آن



اشعاری در جنگ زمان پاييز 1391

اشعاری در جنگ زمان 

پاييز 1391

گفت و گو با رضا قاسمی درباره ی رمان پروانه ها و امکان ها

گفت و گوی من با رضا قاسمی درباره ی رمان منتشر شده در نت

پروانه ها و امکان ها

شعر های من

از مرگ می آيند

نه از عدم

و مرگ

طولانی ترين

امتداد زندگی

و فراموشی

برادر مرگ است

هر لحظه جاری

که يادم نمی آيد

چه طور

و کی

از بطن مادر

مردم.

برای من

تولدم را

مرگ بگيريد؛

آن سور

بزرگ

از ياد رفته.

بيوگرافی

آوازهای ويتنام

اذان پدر بود

در گوش ما

و کنيه مان

"حيرانی" شد.

ما آب می خورديم

و مين ها رشد می کردند

و سرنوشت زمين را

خدا

با دست های آتل بسته

پشت کتابش

نوشته بود.

پياله پياله

نفت می نوشيديم

به سلامتی مصدق

مست

فشنگ ها را

در خشاب می کرديم

و لقمه ی نشناليزم را

در دهان دنيا

می چپانديم.

و اين يعنی

طعم گس بوسه ای

که پشت ديوار برلين

پير شد

و ندانست آزادی

در مشت های گره خورده

ديگر نفس نمی کشد.

موچين

زنجيره ی سيگار

و دختری که در اينه

نمی شناخت خود را

جهيزيه ی ما بود

برای آينده ی روشن

که فالگير

در فنجان قهوه ی سرزمينم

ديد.

و هيچ کس

مادر نبود

برای خاک ما

او

زخم هاش را

زوزه کشان

در انزوای خويش

ليس می زد.

و ما

بی رحم تر از

شاعرانی که

شعرهاشان

ميآن خاطرات گم شده بود

شبنامه ها را

دود می کرديم.

بايد به آن "فروغ" بگويم

سهم ما از زندگی

بوسه های تلخ تنباکوست

و کتاب هايی که

خود سوزی می کنند

و سازهايی که

روزه ی سکوت گرفته اند....

بهار که می آمد می دانستم

صدای پای توست

که نزديک می شود

          يک، دو، سه

                    چرخ

                              يک، دو، سه

                                        چرخ

 اين والس نو باوه

دارد جوانی من را

چرخ می زند

-         دَوَران جنگ و جنون را -

بيا

تا انتهای ديوانگی

راهی نيست.

شهر

همين کنار

ميان آژير زرد و قرمز

کفنِ کافور پوشيده.

بيا

با همين شماره ها

با سه گام

به راهی می رسيم

که ديرزمانی ست

دور خود می گردد

و انگار

نمی داند...

می خواهم آن قدر

در تو راه بروم 

که تمام جاده ها 

از من بگذرد

تمام خواب ها

و همه ی درياهای دير.

انديشه ی محال را دوست دارم

و تو را

که با اين موی آشفته

حکايت مجنونی

در حقيقتی محال.

درياهای تو

هر کلمه را

تو معنی می کنی

و تمام لغات

"آب" می شوند

و خانه ی من

درياهای تو

از مجموعه ی عاشقانه ها

دوست ات دارم

و پايآن ماجرا

پرنده ای پارچه اي ست

که در آينه

گم می کند خود را

و در خواب

به کوچ زمستانی می رود.

پروانه

9 ارديبهشت 1390

لطفا به اين جا هم سر بزنيد

http://parvanehsattari.blogfa.com

و کلمات

يکی يکی

در دستان من آب می شوند.

کجايی عيسی

اعجاز نيست

حقيقت تلخی ست

که با آن کنار آمده ام.

پروانه

13 دی 1389

گفت و گو با فرشاد فداييان درباره ی نمايشگاه عکس سرد سرخ

گفت و گو با  فرشاد فداييان درباره ی عکس

آسايشگاه

و شهر من

آواز دخترکی غمگين

که دل به کلاغ ها داده

پابرهنه راه می رود

و سر به هوا

جملاتی می گويد که عاقبتی ندارد.

زير بمب های پرنده ای می خوابد

که تا ابد مرده پرواز می کند

و نمی داند زندگی فقط بالارفتن نيست.

اوج ها را دوست دارم

افق کج و شهری که سرطان

پستان هايش را از او گرفته

آن بارانی خسته

که لَک لَکِ باران با او خوابيده

و آن پرنده که هزار هزار بار نپريده.

يآدت باشد

قرص ها را به ترتيب رنگ بياوری

حوله و مسواک و جوراب و شانه

و شانه                                             

و شانه                                                               

که هميشه برای دستانم دير بودی.

پروانه

16 آبان 1389

در ستايش تو

و آسمان کوتاه تر از آن بود

که به استواری زمين بخندد

که نه پستانی دارد سبز از خودرويی سرگردان

نه اضطرابی که فرزندش دريا باشد

آسمان فقط دور بود

با تک ستاره ای که راز روز و شب را نمی دانست

و ما در پستوی بی آتش

روی ديوارهای لاسکو جاودانگی می کاشتيم

و نمی دانستيم

آن که شب ها ملافه ی آسمان را روی آبادی پهن می کند

دستان بی تاب زمين است

پروانه

3 آبان 1389

شعری از شمس لنگرودی از کتاب صبح آفتابی تان بخير گرگ برفی



کاش غم و غصه هم قیمت داشت
مجّانی است
.همه می‌خورند



کاش روی دهان‌مان
کنتوری نصب می‌شد
و جریمة غصه‌ها را
.به حساب آنان می‌ریختیم



غصه نخوریم مردم
سیاستمدارها هم روزی بزرگ می‌شوند
به مدرسه می‌روند
و دنیا
مثل گل مصنوعی قشنگ می‌شود
.هر چیز مجانی که ارزش خوردن ندارد