شعری از ریلکه

شاعر

تو دور می شوی از من ای لحظه،

و صدای عقربه هایت

زخم هایم را می نوازد.

اینک تنها

با لبانم چه کنم؟

با شبم

با روزم؟

نه دلداده ای نه کاشانه ای

نه جایی برای زیستن،

همه آن چیز ها که بدان ها دل می بازم

غنی می شوند و ترکم می کنند.

راینر ماریا ریلکه 1875-1926/ترجمه ی علی عبداللهی

عکس از پرهام شهرجردی

The Poet

O hour of my muse: why do you leave me,

Wondering me by the wingbeats of your flight?

Alone: what shall I use my mouth to utter?

How shall I pass my days? And how my nights?

I have no one to leave. I have no home.

There is no center to sustain my life.

All things to which I give myself grew rich

And leave me spent, impoverished, alone.

Rainer Maria Rilke 1875-1926

برای زن قشقایی اوشين

Photo By Oshin D. Zakarian

چشمانت راز جهان است

آن گاه که به من خيره می نگری

به کلام مگو که در هزار توی راه ها

چندین سفر راز پیموده ای

و چندین بار اندوه فرو نشانده

دستانت را به من بده

که خود عیان تمام رازهاست.

مطلبی ديگر در باره ی عکاسی

يک رسانه تا چه حد اجازه دارد تا در زندگی فردی افراد نفوذ کند؟ اين سئوالی است که سال ها ذهن هنرمندان و منتقدان هنر و رسانه ها را به خود مشغول کرده. در ابتدای هزاره ی سوم ميلادی به موازات بحث دموکراسی خواهی و خواست افراد برای رعايت حقوق شهروندی، بحث کنترل شکل گرفته است که به صورت قدرتمندی فضا را برای فرديتی امن و احساس آسايش تنگ کرده است.ادامه ی مطلب را اينجا بخوانيد.

Andrew Wyeth

Andrew Whyet is one of the most impressive contemporary American painter who lives in the U.S.

his paintings are too similar to Photography...Have a short look to this link...

شعری‌از شمس لنگرودی

چگونه درختان را آب داده‌اند

كه جای میوه، تخم كفتر بار می‌دهد

چگونه خیابان‌ها را جارو كرده‌اند

كه كسی دیگر در خیابان‌ها پیدا نیست

چگونه به من گفته‌اند

چهار شعر دیگر اگر بنویسم

می‌آیی

و كسی‌اكنون می‌گوید

باید برگردم

و ابتدای همین شعر‌ها با تو قراری بگذارم

اما پاك نمی‌كنم این شعر‌ها را

خلاصه شبی یا روزی می‌آیی

و بسا

از تخم پرنده‌ای سیمرغی درآید

و حكایت منطق‌الطیر عطار را بگوید

كه چگونه سی‌ مرغ پریشان به مرغ نمونه بدل شدند

اما ما

یكی بودیم و این‌همه تكثیر می شویم

شمس لنگرودی

دنیایی را از ویرانه‌ها خلق كردن

دنیایی را از ویرانه‌ها خلق كردن

این منم

این‌عكسی است كه توسط لی‌لی خانم به خوبی‌گرفته‌شده، از عكاسی در حال عكس گرفتن. همواره دوست‌دارم با ابهام و مه و سایه روشن بازی كنم. این دلیلی است بر نا واضحی

این‌دفعه گفتگوی خودم با بهمن جلالی

تا كی؟

نوشته‌ی لی‌لی فرهادپور را در مورد انتخابات می‌پسندم هرچند كه به كسانی‌ كه رای نمی‌دهند احترام می‌گذارم. مطلب او را در اینجا بخوانید

احمدرضا احمدی

من انتظار نداشتم

با اين برف محض رو به رو شوم

من انتظار نداشتم

با اين عشق محض رو به رو شوم

اين مرغان خفته در لعاب کاشی ها

به ما اعلام می کنند

اين عشق محض

در آن برف محض

آب می شود

اگر بدانيد

که من چگونه تاک را سوختم

در روز آدينه ديدم

حتا فرصت نبود

آن عشق محض را

انکار کنم

از بس در عمر

جاسيگاری های سوخته ديدم

که صاحبان آنها مرده بودند

از بس در عمر

روز ويران ديدم

که محتاج شهادت کسی نبود

گاهی ديده بودم

عمر يک شعله کبريت

از عمر ياران من بيشتر بود

گاهی ديده بودم کسی در باران به دنبال نشانی خانه ای بود پس از آنکه من نشانی را گفتم

ناگهان

آتش گرفت و خاکستر شد.

من در عمرم کسانی را تسلی دادم که سرانجام اين خيابان به پايان می رسد و آن کسان مرا

تسلی دادند که در انتهای اين خيابان يک سبد انگور در انتظار من است

اين عشق محض را

در ميان ديوان حافظ

به امانت می گذارم که بماند

تا کی بماند

نمی دانم

تا چند ساعت

نمی دانم.

احمدرضا احمدی / دفتر شعر منتخب

در وصالت چه‌را بياموزم ؟

در فراغت چه‌را بياموزم ؟

يا تو با درد من بياميزی

يا من از تو دوا بياموزم

می گريزی ز من که نادانم

يا بياميز يا بيا موزم...

این هم یك عكاس دیگر

سربخشیان و دیكتاتوری مولف

محمد رضا اصلانی؛ مرد چالش با متن های تاریخی

گفتگو با بهمن قبادی به بهانه‌ی فیلم لاك‌پشت ها هم پرواز می‌كنند

نه اينجا اردوگاه کار اجباری نيست

اكبر

برای چشمان تو

برای نازکی پلکهايت

و برای تمام کابوسهايی که از جنگ به خوابت نشسته اند

کاش نقش قلم را اشک نمی شست

ابدیت و یك شب

من تئو آنجلو پولوس را خیلی دوست دارم. تو چطور؟

رويای ناز و نياز

.به بهمن خان فرزاد حتما سر بزنيد

انگار تا ابد همين است. ناز و نياز

به جان می خرمش

و با خرام نازت بالا می روم

بلند می شوم

fly fly little wing!

برای چشمان تر فسانه ی نيما

دختر راههای دور

دختر سفرهای غريب

دل نازکت را

چشم ترت را و دستان آهنگين ات را

چنان در ديار دور نشانده ای

که نفسم در خيال اينهمه راه نا پيموده

ايهنمه گذرگاه تنگ

اينهمه غربت می ميرد

امشب را

به رويای من ميهمان باش

سکوت فدريکو گارسيا لورکا

سکوت

بشنو، بشنو، کودکم، سکوت را

سکوتی که موج می‌زند.

سکوتی، که در آن پَر می‌زنند درّه و پژواک. و به‌زمين می‌افکند همه پيشانی‌ها را.

ترجمه ی خسرو ناقد

گلستان ها

به منزل تاريخی گلستان ها -همان خانه ی خيابان دروس- که وارد شدم لحظه ای حس کردم که کاوه گلستان را خوب خوب می شناسم. تمام مدت شعری را که درلحظه ی شنيدن خبر فوت کاوه گلستان شنيدم تکرار می کردم تادوباره از حيات کودکی های کاوه عبور کردم: دوش چه خورده ای دلا، راست بگو نهان نکن چون خموشان بی گنه، روی بر آسمان نکن باده ی خاص خورده ای؟ نقل خلاص خورده ای؟ بوی شراب می زند، خربزه در دهان مکن