شعر های من

از مرگ می آيند

نه از عدم

و مرگ

طولانی ترين

امتداد زندگی

و فراموشی

برادر مرگ است

هر لحظه جاری

که يادم نمی آيد

چه طور

و کی

از بطن مادر

مردم.

برای من

تولدم را

مرگ بگيريد؛

آن سور

بزرگ

از ياد رفته.

بيوگرافی

آوازهای ويتنام

اذان پدر بود

در گوش ما

و کنيه مان

"حيرانی" شد.

ما آب می خورديم

و مين ها رشد می کردند

و سرنوشت زمين را

خدا

با دست های آتل بسته

پشت کتابش

نوشته بود.

پياله پياله

نفت می نوشيديم

به سلامتی مصدق

مست

فشنگ ها را

در خشاب می کرديم

و لقمه ی نشناليزم را

در دهان دنيا

می چپانديم.

و اين يعنی

طعم گس بوسه ای

که پشت ديوار برلين

پير شد

و ندانست آزادی

در مشت های گره خورده

ديگر نفس نمی کشد.

موچين

زنجيره ی سيگار

و دختری که در اينه

نمی شناخت خود را

جهيزيه ی ما بود

برای آينده ی روشن

که فالگير

در فنجان قهوه ی سرزمينم

ديد.

و هيچ کس

مادر نبود

برای خاک ما

او

زخم هاش را

زوزه کشان

در انزوای خويش

ليس می زد.

و ما

بی رحم تر از

شاعرانی که

شعرهاشان

ميآن خاطرات گم شده بود

شبنامه ها را

دود می کرديم.

بايد به آن "فروغ" بگويم

سهم ما از زندگی

بوسه های تلخ تنباکوست

و کتاب هايی که

خود سوزی می کنند

و سازهايی که

روزه ی سکوت گرفته اند....

بهار که می آمد می دانستم

صدای پای توست

که نزديک می شود

          يک، دو، سه

                    چرخ

                              يک، دو، سه

                                        چرخ

 اين والس نو باوه

دارد جوانی من را

چرخ می زند

-         دَوَران جنگ و جنون را -

بيا

تا انتهای ديوانگی

راهی نيست.

شهر

همين کنار

ميان آژير زرد و قرمز

کفنِ کافور پوشيده.

بيا

با همين شماره ها

با سه گام

به راهی می رسيم

که ديرزمانی ست

دور خود می گردد

و انگار

نمی داند...

می خواهم آن قدر

در تو راه بروم 

که تمام جاده ها 

از من بگذرد

تمام خواب ها

و همه ی درياهای دير.

انديشه ی محال را دوست دارم

و تو را

که با اين موی آشفته

حکايت مجنونی

در حقيقتی محال.

درياهای تو

هر کلمه را

تو معنی می کنی

و تمام لغات

"آب" می شوند

و خانه ی من

درياهای تو

از مجموعه ی عاشقانه ها

دوست ات دارم

و پايآن ماجرا

پرنده ای پارچه اي ست

که در آينه

گم می کند خود را

و در خواب

به کوچ زمستانی می رود.

پروانه

9 ارديبهشت 1390

لطفا به اين جا هم سر بزنيد

http://parvanehsattari.blogfa.com

و کلمات

يکی يکی

در دستان من آب می شوند.

کجايی عيسی

اعجاز نيست

حقيقت تلخی ست

که با آن کنار آمده ام.

پروانه

13 دی 1389

آسايشگاه

و شهر من

آواز دخترکی غمگين

که دل به کلاغ ها داده

پابرهنه راه می رود

و سر به هوا

جملاتی می گويد که عاقبتی ندارد.

زير بمب های پرنده ای می خوابد

که تا ابد مرده پرواز می کند

و نمی داند زندگی فقط بالارفتن نيست.

اوج ها را دوست دارم

افق کج و شهری که سرطان

پستان هايش را از او گرفته

آن بارانی خسته

که لَک لَکِ باران با او خوابيده

و آن پرنده که هزار هزار بار نپريده.

يآدت باشد

قرص ها را به ترتيب رنگ بياوری

حوله و مسواک و جوراب و شانه

و شانه                                             

و شانه                                                               

که هميشه برای دستانم دير بودی.

پروانه

16 آبان 1389

در ستايش تو

و آسمان کوتاه تر از آن بود

که به استواری زمين بخندد

که نه پستانی دارد سبز از خودرويی سرگردان

نه اضطرابی که فرزندش دريا باشد

آسمان فقط دور بود

با تک ستاره ای که راز روز و شب را نمی دانست

و ما در پستوی بی آتش

روی ديوارهای لاسکو جاودانگی می کاشتيم

و نمی دانستيم

آن که شب ها ملافه ی آسمان را روی آبادی پهن می کند

دستان بی تاب زمين است

پروانه

3 آبان 1389

شعری از شمس لنگرودی از کتاب صبح آفتابی تان بخير گرگ برفی



کاش غم و غصه هم قیمت داشت
مجّانی است
.همه می‌خورند



کاش روی دهان‌مان
کنتوری نصب می‌شد
و جریمة غصه‌ها را
.به حساب آنان می‌ریختیم



غصه نخوریم مردم
سیاستمدارها هم روزی بزرگ می‌شوند
به مدرسه می‌روند
و دنیا
مثل گل مصنوعی قشنگ می‌شود
.هر چیز مجانی که ارزش خوردن ندارد

ـ گواهی ِ من

بر آن آتشی که

از نوک انگشتان خواب ديده ام بالا گرفت

!ـ باطل

اين جا

شهر تمام شدن است

و تو

دزدکی خواب مرا نفس می کشی

و من

تظاهر می کنم

به شمردن گل های قرمز شالم

که حالا دارند

آهسته

خواب می روند

(.و شايد فراموش می شوند)                                       

انگار تقدير

يکی از روياهای آغازين زمين بود

که اين تن ِ چندپاره

در اين خاک بخوابد

کنار پنجره ای که

.به آن جا باز می شود

هميشه غربت

با اولين اشاره پا می گيرد

و ما که می دانيم

به همين بال زدن های کوچ زمستانی

.دل بسته ايم

ـ گواهی ِ من

...بر آتشی که

!ـ باطل

...ـ گواهی ِ من

!ـ باطل

پروانه

13 مهر 1389

اندوهی هستم

که در دستان تو

بلورِ برف می شوم

می بارم

و چاکِ تشنه ی زمين را

بخيه می کنم.

پروانه

17 شهريور 1389

گل سرخ

،ای تناقض ناب

ای شوق ِ خواب ِ هيچ کس نبودن

.در پشت اين همه پلک

سنگ نوشته ی مزار راينر ماريا ريلکه سروده ی خودش

ترجمه ی علی عبدالهی

 

به باران می گفتی

که نم نم باريدن تو بود

که در سرزمين من سيلاب کرد

و چيزی نگذاشت

جز همان درختی

که ريشه اش در دستان تو بود

و برگ هاش

در من خزان می کرد

 

پروانه

30 مرداد 1389

اين تب

که تاب بی تابی ات را

بارها

دار می زند

از کجا

نشانیِ نایِ نازک من را

در کوچه های خيال تو ديد

که اين طور

با گويی در گلو

و بدنی آويخته

لخته لخته

تاب می خورم؟

 

پروانه

19 مرداد 1389

آن که

پيش پای نوعروسی من

قربان می شود

شبانگاه روشنی است

که از کف ام ربوده ايد

و من از ياد برده ام

 

پروانه

8 مرداد 1389

می گفت: دريا دريا باران

از آنِ تو

نمی دانست

در اشک خود غرق ام

 

پروانه

خورشيد که خواب می رود

پاورچين

با سبدهايی از تنهايی

به چيدن خوشه ی گيسوان آسمان می روم

بعد دانه دانه

دکمه هايش را باز می کنم

سرم را روی سينه اش می سايم

 

پروانه

14 تير 1389

یک عصر

در ساعت چهار

از هم جدا شدیم

.فقط برای یک هفته

افسوس

!آن هفته ابدی شد

 

بخشی از شعر "يک هفته ی ابدی" نوشته ی کنستانتين کاوافی

ترجمه ی محسن عمادی